Anlamalıydım ben üzüldüğümde kılını kıpırdatmamandan, sadece işin düştüğünde aramandan. ‘’ Naber, nasılsın ‘’ lafının arkasından ‘’ görüşelim mi? ‘’ ekleyememenden, anlamalıydım sevgisizliğini… Ben seni görmek için sınırlarımı zorlarken, senin umursamamandan, alaycı konuşmalarından anlamalıydım… Ben, hayatta hiç kimseye bu kadar sabırlı davranmamıştım. Severdim özgürlüğümü, asi olmayı, bir bardak suda fırtınalar koparmayı, kimseye hesap vermemeyi… Bir bunarlı severdim bir de seni sevdim…
Sevgilin değil sevdiğin olmak istedim. İlk defa biri benden hesap sorsun istedim, bir açıklama beklesin. ‘’ bu biraz açık değil mi? ‘’ ya da ‘’ hayır bir yere gitmiyor evde oturuyorsun’’ dan başka bir şeydi bu… Beni sorgula, duygularımı sorgula istedim. Olmadı…
Ne kadarda kolaydım senin için, ne kadar zahmetsiz değil mi? Nedenleri, niyetleri merak etmedim hiç, inan etmedim… Bu kadar sevgisizliğinde seni nasıl bu kadar sevdim, onu merak ettim. Benim için ne düşündüğünü, beni nasıl gördüğünü, sendeki beni merak ettim. Artık hayal kurmuyorum, geçmişe bu kadar bağlı olmamın sebebi yanında çok mutlu olmam biliyorum. Şimdi tekrar başlasak ta, yalnızlığı paylaşsak ta sana gönlümü açabilir miyim, gözüm kapalı güvenebilir miyim sanıyorsun? Şimdi artık tek başınayım. İki kişilik kocaman boşlukta sensizliği ve yalnızlığı tercih ederim. Belki de sen haklısın!
ARTIK BEN BİLE KENDİMİ SEVMİYORUM
__________________
ßir yaRış aTı miSaLi a$k kOştu ve yOruLdu...ßir ayaGıNı kırDıLar sOnRa...Aşk bEnDe cAn çeki$iyOrDu...VurDum a$kı ßu geCe...ÖLdü!!
............
..............
...Ellerimde yarım kalmış bir hikaye...